Progressieve Persoonlijkheids Stoornis

D.S.M. – IV 301.95        Progressieve Persoonlijkheids Stoornis.

Een wijdverspreid patroon van progressieve politieke gedachten en acties, geworteld in een lang achterhaald links (neomarxistisch) geloofssysteem, beginnend in de vroege adolescentie en gepresenteerd in iedere mogelijke context, zich manifesterend in minimaal vijf van de tien onderstaande toestandsbeelden (patiënt dient 18 jaar of ouder te zijn om voor de diagnose in aanmerking te komen aangezien veel criteria ook van toepassing zijn op adolescenten.)

1. Utopisch denken.

Het waanbeeld dat er een simpele en lineaire oplossing zonder bijeffecten is voor sociale problemen  (noot voor de arts: maak onderscheid tussen eenvoudige geschiedkundige achterlijkheid zoals de patiënt die op hedendaagse universiteiten kan oplopen tegenover psychotische wanen van grandeur en ‘alles beter weten’.)

2. Antroplastisch idealisme.

Het waanbeeld dat gedragsconditionering door de overheid of een ander collectief alle gedrags- en sociale problemen kan oplossen. Dit beeld is geworteld in een fundamentele ontkenning van de menselijke natuur. Impliciet in het beeld opgenomen is de veronderstelling dat mensen eenvoudig en oneindig kneedbaar zijn en onderworpen zouden moeten zijn aan gedragsmanipulatie leidend tot perfecte controle en voorspelbaarheid. Vrije wil, persoonlijk geweten en objectieve moraliteit worden door de patiënt ontkend en belachelijk gemaakt.

3. Anti-theïstische rebellie.

Een emotionele afwijzing van de joods-christelijke traditie, geworteld in een abnormaal persisteren in adolescente rebellie (kan ook gerelateerd zijn aan de behoefte tegenargumenten te ontwijken die vragen oproepen bij de utopische en antroplastische waanbeelden.) Dit gedrag varieert van het zich afzetten tegen het christendom alleen tot aan haatgevoelens voor alle vormen van religie. Opvallend genoeg wordt in de gevoelswereld van de patiënt vaak voor de islam een uitzondering gemaakt. En hoe meer westers de religie hoe meer hij wordt afgewezen.

De afwijzing van religie leidt tot een diepgevoeld verlangen naar een Messias of ‘master’. Daarom zien we de patiënt veelal openlijk meer primitieve of animistische geloofssystemen accepteren. Nog vaker zien we een gevoeligheid voor frauduleuze ‘new age’-bewegingen.

4. Naturistische delusies.

Het waanbeeld dat de mens kwaadaardig is en de natuur goedaardig. De incidentie van dit symptoom heeft een omgekeerd evenredige relatie met praktische kennis van en ervaring met die natuur en treedt derhalve veel op bij stadsbewoners. Collectieve zelfhaat is een fenomeen dat hierbij hoort, paradoxaal genoeg gekoppeld aan een egomaniakale betweterigheid (b.v. de patiënt claimt dat hij het klimaat vijftig jaar vooruit kan voorspellen). De naturistische delusie gaat noodzakelijkerwijs gepaard met aanzienlijke cognitieve dissonantie die de patiënt in staat moet stellen ieder relevant wetenschappelijk discours te ontkennen.

5. Pathologische relatie tot de leefomgeving.

Chaotische, onredelijke, incoherente perioden van manische activiteit op het gebied van milieu of ‘ter verdediging van Moeder Aarde’. Het pathologische karakter van deze activiteiten blijkt uit het afwijzen van en aanvallen op ieder menselijk economisch ondernemen en een ziekelijke focus op echte of vermeende biologische objecten van weinig waarde. De patiënt wordt veelal geobsedeerd door leuke en/of knuffelbare diersoorten en meent dat deze soorten allemaal voortdurend op punt van uitsterven staan. De patiënt is meer begaan met de gevangenschap van een nerts dan met de gevangenschap van demonstranten in Iran.

6. Obsessie met controle.

De tendens te streven naar excessieve controle over anderen, meestal d.m.v staatsinterventies. Een minachtend beeld van onbewuste orale jaloezie wordt geprojecteerd op anonieme anderen (‘de kleine man’, minderheden) en het resultaat wordt door de patiënt beleefd als mededogen. Door de magie van dit onbewuste mechanisme kunnen patiënten die anderen al hun vrijheden en welvaart willen afpakken zich toch verbeelden meelevend en sociaal te zijn, onafhankelijk van de wijze waarop zijzelf in de praktijk met mensen omgaan.

7. Racistische en feministische hypocrisie.

Een gepassioneerd verdedigen van door de overheid afgedwongen positieve discriminatie op basis van ras of geslacht terwijl tegelijkertijd agressief beleid wordt bestreden en aangevallen dat als ‘racistisch’ of ‘sexistisch’ wordt ervaren. Zo kan het de patiënt niets schelen wie er tot korpscommandant bij de politie wordt benoemd zolang het maar iemand van het ‘goede’ ras of geslacht is.

8. Overdreven emotionele perceptie.

De patiënt maakt zich voortdurend zorgen over de vraag hoe een sociale actie ‘klinkt’ of ‘voelt’ waarbij de actuele en feitelijke effecten van die acties uit de waarneming worden verdrongen. Verzet tegen, en ontkenning van, objectieve bewijzen van de ongewenste effecten van progressieve politiek. Een obsessie met ‘eerlijkheid’ en ‘sociale rechtvaardigheid’ in tegenstelling tot zaken die echt werken.

Hierbij hoort ook de tendens onwelgevallige zaken anders te willen benoemen: de patiënt vervangt voor hem beladen termen door eufemismen om de pijn van de confrontatie met de realiteit te verzachten. Zo worden ‘achterbuurten’ omgetoverd tot ‘kansenwijken’. In meer ernstige gevallen leidt dit fenomeen tot ‘magisch denken’ waarbij de relatie met de werkelijkheid volledig zoek is geraakt.

9. Sexueel disfunctioneren.

Een door angst gekenmerkte relatie met de eigen sexualiteit zich uitende in een breed scala aan verschijnselen:

een obsessie met ‘sexe’- en ‘gender’-problematiek,

een overdreven toejuichen van niet-traditionele sexuele rollen en voorkeuren,

een dwangmatige neiging individuen te categoriseren op basis van hun sexuele voorkeur,

paranoïde angst voor vermeende ‘sexualisering’ van de samenleving,

belangstelling voor en verdediging van sterk afwijkende en antisociale vormen van sex, m.n. pedofilie.

10. Cultureel en moreel relativisme.

Een fervent geloof dat alle culturen mooi en bewonderenswaardig zijn, behalve de Westerse. Het geloof dat het immoreel is andermans motieven en drijfveren in twijfel te trekken behalve wanneer het om Amerikanen en conservatieven gaat. Het geloof dat een korenwolf of kievitsei meer juridische rechten heeft dan een menselijk embryo.

Met dank aan Gagdad Bob op wiens site de oorspronkelijke versie is verschenen en met wiens toestemming ik een vertaling heb gemaakt.

Advertenties

0 Responses to “Progressieve Persoonlijkheids Stoornis”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Add to Technorati Favorites

Categorieën

Archief

Statistiek (ongelogen)

  • 112,619 hits

%d bloggers liken dit: